ยอดไทเฮาเขย่าวังหลัง 453 “ในใจของนางมีทั้งส่วนที่ห่วงใยสรรพชีวิตใต้หล้า และจอมมารที่โหดเหี้ยม”

ตอนที่ 453 “ในใจของนางมีทั้งส่วนที่ห่วงใยสรรพชีวิตใต้หล้า และจอมมารที่โหดเหี้ยม”

เยี่ยเฉินถึงกับโง่งมไปแล้ว!  

 

 

เขามองดูง้าวมังกรในมือที่ยังไม่ทันได้ฟาดออกไป แล้วก็หันมามองดูเยี่ยอิงที่ถูกผ่าเป็นสองส่วนในอ้อมแขนของตนเอง……  

 

 

เสื้อผ้าทั้งร่างของเขาถูกเลือดของเยี่ยอิงย้อมจนเป็นสีแดง……เยี่ยอิงถูกกรีดผ่าตั้งแต่ศีรษะจรดหน้าขา ร่างถูกแบ่งครึ่งกลายเป็นสองส่วน!  

 

 

แม้แต่กระดูกสันหลังยังแหลกละเอียด เครื่องในไหลออกมากองอยู่บนตัวเขา เลือดอุ่นๆที่สาดกระจายจนทั่วร่างของเขาเย็นลงอย่างรวดเร็ว  

 

 

นางเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!  

 

 

สวะที่มาจากเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่ง ไยจึงสามารถสังหารนางที่เป็นองค์หญิงผู้สูงส่งจนกลายเป็นสองส่วน?  

 

 

ร่ายกายของนางยังแข็งแกร่งยิ่งกว่ากำแพงเมือง…….จะถูกผ่าเป็นสองส่วนได้อย่างไร…  

 

 

เยี่ยอิงไม่หลงเหลือพลังที่จะขบคิดปัญหาอีกต่อไปแล้ว  

 

 

ร่างกายของนางถูกผ่าออกเป็นสองส่วนไปแล้วแท้ๆ แต่ว่านางก็ยังไม่ตาย จิตวิญญาณคล้ายดั่งถูกกักขังเอาไว้ในร่าง ไม่เคลื่อนออกไปแม้แต่น้อย  

 

 

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ปากแผลบนร่างกายที่ถูกผ่าออกเป็นสองส่วนมีไฟสีน้ำเงินกำลังลุกไหม้ขึ้นมา  

 

 

ไม่รู้ว่าลูกไฟนี้มาจากที่ใด มันค่อยๆเผาไหม้จนลามไปตามร่างกายที่ถูกผ่าของนาง  

 

 

ทั้งนางกลับยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดนี้ ไฟนั้นคล้ายจะแทรกจากรอยแผลแผดเผาลึกเข้าไปในผิวเนื้อของนาง จนแม้แต่จิตวิญญาณของนางก็ยังถูกแผดเผาไปด้วย แต่ว่านางกลับร้องไม่ออกเลยแม้แต่น้อย  

 

 

นังแพศยาน้อยนั่นเป็นตัวปีศาจ!  

 

 

มันกำลังทรมานนาง! ให้นางไม่อาจส่งเสียง เจ็บปวดก็ไม่อาจบอกออกไป ร่างกายก็ไม่อาจเคลื่อนไหว ให้นางต้องนอนมองดูตนเองถูกแผดเผาไปทั้งๆอย่างนี้…….  

 

 

           ดวงวิญญาณของเยี่ยอิงได้แต่ตะโกนกรีดร้อง แต่ว่านอกจากตู๋กูซิงหลันแล้วก็ไม่มีผู้ใดได้ยินนางทั้งสิ้น  

 

 

           ตู๋กูซิงหลันถูกซื่อมั่วเลี้ยงดูจนเติบใหญ่มากับมือ อุปนิสัยจึงค่อนไปทางซื่อมั่วอยู่หลายส่วน  

 

 

           ผู้อื่นไม่ทำร้ายข้าข้าก็ไม่ทำร้ายผู้ใด ใครกล้าทำร้ายข้า ต้องทบยอดกลับไปร้อยเท่าพันทวี  

 

 

           ไม่มีผู้ใดเห็นว่า ในตอนที่ร่างของเยี่ยอิงถูกผ่าออกเป็นสองส่วน นางได้ผนึกยันต์สีแดงแผ่นหนึ่งลงไปในร่างของเยี่ยอิง  

 

 

           ตอนนี้นางแข็งแกร่งมากกว่าเดิมจนสามารถใช้ยันต์สีแดงได้วันละสิบใบแล้ว  

 

 

           รอให้ร่างของเยี่ยอิงถูกแผดเผาจนหมดสิ้น วิญญาณของนางก็จะต้องตกนรกขุมที่สิบแปด  

 

 

           มองดูทุกสิ่งที่นางรักทุกสิ่งที่อาลัยทอดทิ้งนางไป มองดูทุกสิ่งที่นางอาวรณ์แตกสลายลงไปตรงหน้านางทุกๆวัน  

 

 

           ท่ามกลางความสิ้นหวังที่ไร้จุดสิ้นสุดนั้น นางจะต้องทนรับความเจ็บปวดจากพันดาบหมื่นกระบี่ ถลกหนังและควักหัวใจ  

 

 

           จนกว่าขุมนรกจะว่างเปล่า ใต้หล้าไม่เหลือผู้ที่ใจดำอำมหิตอีก จึงจะได้รับการปลดปล่อย  

 

 

แน่นอนว่า ตู๋กูซิงหลันย่อมเหมือนกับซื่อมั่ว มีความโหดเ**้ยมอยู่ในกระดูก  

 

 

นางไม่ได้เหลือทางรอดเอาไว้ให้เยี่ยอิงเลยแม้แต่น้อย นรกจะปราศจากวิญญาณได้อย่างไร ใต้หล้าหรือจะหมดสิ้นคนไร้น้ำใจ?  

 

 

ฝีมือในการสาปแช่งเช่นนี้ ย่อมเท่ากับชั่วกัปชั่วกัลป์  

 

 

ในใจของนางมีทั้งส่วนที่ห่วงใยสรรพชีวิตใต้หล้า และส่วนที่เป็นจอมมารอันโหดเ**้ยม  

 

 

ทั้งสว่างและมืดมิด  

 

 

นางกับซื่อมั่วนั้นแม้แต่กระดูกก็ยังเป็นชนิดเดียวกัน  

 

 

สตรีผู้นี้ เป็นทั้งผู้ปกป้องและผู้ทำลาย!  

 

 

จุดจบของผู้ที่ต่อต้านนางย่อมเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!  

 

 

บนหอสูง หวาชางสุ่ยนั่งไม่ติดอีกต่อไปแล้ว นางลุกขึ้นมา เกือบจะลงมือออกไปแล้ว  

 

 

นางเห็นบุตรสาวของตนเองถูกนังแพศยาน้อยนั้นฟันเป็นสองส่วนกับตา!  

 

 

พัดวายุในมือถึงกับถูกกำแนบแน่นจนสั่นสะท้าน แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พัดออกไป  

 

 

“องค์ราชินีเพคะ….องค์หญิงนาง…….” นางกำนัลผู้นั้นก็ตกตะลึงจนวิญญาณหลุดลอยเช่นกัน แต่กลับเห็นว่าหวาชางสุ่ยยังคงอดกลั้นเอาไว้ได้อยู่  

 

 

“ขอเพียงนางยังเหลือปลายนิ้วอยู่ข้อหนึ่ง ข้าก็สามารถทำให้นางฟื้นคืนมาได้ ไม่ต้องรีบร้อน” หวาชางสุ่ยแววเนตรเย็นชา ถึงจะเอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่ว่าปลายนิ้วของนางกลับสั่นสะท้าน  

 

 

นางถึงกับก็ต้องทนดูบุตรสาวถูกฟันเป็นสองส่วน ต่อให้จิตใจของนางเข้มแข็งสักเพียงไร หัวใจก็ย่อมไม่อาจทนอยู่เฉยๆได้  

 

 

นังแพศยาน้อยนั่น…..ปล่อยให้นางได้เหลิงลำพองไป อีกเพียงไม่นาน ตนจะต้องให้นางร่างสลายกระดูกกลายเป็นผง!  

 

 

ความลำพองของนางจะต้องได้รับค่าตอบแทนอันแสนเจ็บปวด!  

 

 

เมื่อสิบสองปีก่อน นางบีบคับตู๋กูชิงชิงด้วยตนเองจนต้องกระโดดลงไปในหุบเหวไร้ก้น ตนเองถูกเยี่ยจ้านทุบตีจนปางตาย กลายเป็นบาดแผลที่ไม่อาจรักษาหายขาดไปจนชั่วชีวิต เส้นผมที่ขาวโพลนทั่วศีรษะก็เกิดขึ้นหลังจากที่บาดเจ็บคราวนั้นเป็นต้นมา  

 

 

พัดวายุเล่มนี้แข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ แต่ว่าตอนนี้นางไม่อาจใช้ออกไปได้ตามใจปรารถนา เมื่อครึ่งเดือนก่อนตอนที่ปะทะกับบุรุษเผ่ามนุษย์ผู้นั้น นางใช้มันติดต่อกันไปถึงห้าครั้ง ต้องสูญเสียพลังวิญญาณของนางไปอย่างมากมาย ตอนนี้จึงไม่อาจลงมือได้อย่างง่ายๆอีกต่อไป  

 

 

นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างกายได้แต่เหลือบตามองดูนาง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป  

 

 

คนที่เป็นมารดาผู้หนึ่ง กลับสามารถยืนมองดูบุตรสาวของตนเอง….. ยากนักที่นางจะเข้าใจได้ว่าในพระทัยขององค์ราชินีนั้นที่จริงแล้วกำลังทรมานถึงเพียงไร  

 

 

แต่ว่าก็ยังดีอยู่…..ขอเพียงดวงวิญญาณขององค์หญิงยังไม่สลาย องค์ราชินีย่อมต้องทรงมีวิธี ‘คืนชีพ’ให้กับนางอย่างแน่นอน  

 

 

นี่คือวิชาลับสุดยอดของเผ่าสวรรค์อันยิ่งใหญ่เกรียงไกร! หมื่นปีก่อนที่จะผละจากเผ่าสวรรค์ลงมาอยู่ในเผ่ามังกรทมิฬนั้น มีแต่องค์ราชินีเพียงผู้เดียวที่รู้จักวิชานี้  

 

 

……………………..  

 

 

   

 

 

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยเฉินเองก็พึ่งจะวาง ‘ร่าง’ ของเยี่ยอิงลงไปข้างๆ  

 

 

ดวงตาสีครามของเขาคู่นั้นทอประกายเอาจริงเอาจังขึ้นมา……  

 

 

เขาจ้องมองดูชุดสีแดงที่พลิ้วไหวของตู๋กูซิงหลัน เมื่อครู่นี้ เขาพึ่งจะต้องยอมรับว่า ‘น้องสาว’ ผู้นี้ไม่ใช่ผู้ที่สมควรจะไปตอแยด้วย  

 

 

นี่เป็นสตรีที่มีหนามแหลมคมทั่วร่างผู้หนึ่ง หากไปตอแยเข้า มีแต่จะต้องถูกทิ่มแทงเป็นร้อยเป็นพันแผลเท่านั้น  

 

 

ความเร็วที่นางใช้ผ่าเสี่ยวอิงเมื่อครู่นั้น รวดเร็วมากเสียจนแม้แต่เขาเองก็ยังไม่ทันได้มีปฏิกริยาใดๆ  

 

 

กว่าพันปีมาแล้ว นี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เยี่ยเฉินถูก ‘หยามหมิ่น’ ถึงเพียงนี้  

 

 

น้องสาวแท้ๆของเขา ถูกฆ่าตายในอ้อมแขนของเขาเอง!  

 

 

ถึงแม้ว่าเขาจะอยากจะครอบครองตู๋กูซิงหลันมากเพียงใด ตอนนี้ก็คิดแต่จะฉีกนางให้เป็นชิ้นๆเท่านั้น!  

 

 

จิตมังกรที่อยู่ด้านหลังของเขากลายร่างเป็นมังกรยักษ์ที่ส่งเสียงคำรามกึกก้อง มันก้มศีรษะที่ใหญ่โตลงมา พลางทะยานลงไปในร่างของเยี่ยเฉิน  

 

 

จากนั้นตลอดท่อนแขนของเขาก็ปรากฏเกล็ดมังกรสีครามขึ้นมามากมาย  

 

 

บนใบหน้าของเขาก็มีตราประทับมังกร ทั่วทั้งร่างระเบิดพลังที่โหดเ**้ยมออกมา  

 

 

ง้าวในมือกวัดแกว่งออกไปรอบหนึ่ง ร่างของเขามีประกายสีทองทั่วทั้งร่าง ดวงตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ตู๋กูซิงหลัน ปลายง้าวชี้เข้าใส่หน้าผากของนาง  

 

 

“เจ้าทำให้ข้าผู้เป็นไท่จื่อพิโรธแล้ว!”  

 

 

ว่าแล้ว เขาอ้าปากส่งเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวออกมา  

 

 

ทันทีที่เสียงนั้นสะท้อนออกไป ผืนแผ่นดินที่พึ่งจะสงบนิ่งก็ต้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง  

 

 

ตำหนักที่อยู่ห่างไกลออกไปโคลงเคลงจนล้มระเนระนาดลงมา  

 

 

ชาวเผ่ามังกรทมิฬที่อยู่ในระแวกใกล้เคียงต่างก็เลือดออกทั้งเจ็ดทวารจนต้องแยกย้ายแตกกระเจิงกันออกไป  

 

 

องค์ไท่จื่อทรงพิโรธเข้าจริงๆแล้ว  

 

 

เสียงคำรามของเชื้อพระวงค์ในเผ่ามังกรทมิฬ ……เพียงส่งเสียงครั้งเดียวก็สามารถทำลายเมืองเมืองหนึ่งลงไปได้ ยามนี้แม้แต่วังมังกร องค์ไท่จื่อก็ไม่ทรงคิดจะรักษาเอาไว้อีกแล้ว ต้องการแต่เพียงทำลายสตรีต่ำต้อยผู้นั้นจนแหลกละเอียดเท่านั้น!  

 

 

เสียงคำรามนี้ ทำให้แสงสีเงินอมดำที่ครอบคลุมอยู่บนร่างของนางสั่นสะท้านจนจางลงไปหลายส่วน  

 

 

พลังที่แข็งแกร่งนั่นแทบจะสามารถทะลวงผ่านพลังบนร่างเข้าไปถึงชั้นเนื้อและกระดูกของนาง  

 

 

ทำให้นางสั่นสะเทือนไปทั้งร่างจนถึงกระดูก  

 

 

เยี่ยเฉินมิได้ให้เวลาแก่นางแม้แต่น้อย มือของเขากำง้าวมังกรเอาไว้พุ่งเข้าไปที่หน้าผากของตู๋กูซิงหลันในทันที  

 

 

ง้าวมังกรยังไม่ทันมาถึง ก็เห็นพลังที่พุ่งออกมากลายเป็นร่างของแรดขนาดใหญ่ นอที่แหลมคมของแรดพุ่งเข้าทำลายจิตมังกรของบนร่างของนางจนแตกออก  

 

 

“ไปตายเสียเถอะ” แววตาของเยี่ยเฉินมีแต่ความโหดเ**้ยม ทั้งยังแดงก่ำดุจเลือด  

 

 

 

 

 

 

 

 

……………………………..

 

 

ตอนต่อไป “จับเจ้าได้แล้ว หึ….”

ยอดไทเฮาเขย่าวังหลัง

ยอดไทเฮาเขย่าวังหลัง

Score 10
Status: Completed

ตอนที่ 1-220


คำโปรย 

ตู๋กูซิงหลัน ปรมาจารย์ไสยศาสตร์ลับผู้เลอโฉมแห่งต้าโจวต้องกลายเป็นไทเฮาแม่ม่ายด้วยวัยเพียงสิบห้าปี และถูกคุมขังอยู่ในตำหนักเย็นด้วยข้อหา ‘งดงามจนทำให้อดีตฮ่องเต้ตกพระทัยตาย’ ด้วยเหตุนี้นางจึงตกเป็นที่รังเกียจของ จีเฉวียน ฮ่องเต้องค์ใหม่และเหล่าสนมทั้งสามพันนางของเขา  

ขณะกำลังคิดหาหนทางประจบฮ่องเต้องค์ใหม่เพื่อให้ชีวิตของนางได้อยู่สุขสบายขึ้นมาบ้าง บรรดาลูกสะใภ้ที่หวั่นใจกลัวว่าแม่เลี้ยงสาวจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นคนข้างหมอนก็พากันตบเท้าเข้ามาหาเรื่องนางมิขาดสาย ไหนจะอดีตคนรักอย่าง จีเย่ว์ ที่มาขอคืนดีด้วยอีก คราวนี้ตู๋กูซิงหลันจึงต้องรับศึกหนักทั้งซ้ายและขวา อีกทั้งยังต้องหาทางฟื้นพลังเพื่อตามหาหยกสรรพชีวิตไปด้วย แล้วแบบนี้จะไม่ให้นางปีนออกนอกกำแพงวังได้อย่างไร  

Options

not work with dark mode
Reset