My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก 69. บอล (20)

ตอนที่ 69. บอล (20)

นิยาย เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก

บทที่ 69. บอล (20)

อุ้ย

ฉันไม่ได้ทําเสียงนั้น มันมาจากไหน อ้า!

ฉันลืมไปเกี่ยวกับการคงอยู่ของอาเรเลียบนหลังของฉัน ฉันเริ่มลงมาก่อนที่เธอจะตื่นทันทีที่เท้าของฉันแตะพื้นก่อนที่ฉันจะได้หายใจออร่าของดาบก็บินมาที่ฉัน

“บลัดดี้!”

ขณะที่ฉันกําาลังหลบอยู่ ฉันได้ยินเสียงตะโกนของวิลเลียม น่าจะเป็นอาบลัดดี้ที่ยิ่งออร่าของดาบ

“ไม่เป็นไร ไม่ว่ายังไงมันก็ไม่สามารถหนีไปได้”

จากเสียงของอาฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกเหนือความสงบ

“อย้าๆ นี่มันมากเกินไปแล้ว ท่านอัศวิน ผมยังปกป้องเจ้าหญิงในนามของคุณด้วยซ้ำ”

วิลเลียมโกรธมาก “อย่าทําให้ฉันหัวเราะ! ถ้าเธอยังคงอยู่ที่โรงเรียนเวทมนตร์เธอคงได้รับการปกป้องด้วยเวทมนตร์! นายเป็นคนพาเธอออกไปไม่ใช่เหรอ!?”

จากนั้นเขาก็เล็งไม้เท้าเวทมนตร์มาที่ฉันโดยหลับตาราวกับว่าเขาตาบอดฉันไม่สามารถยืนเยาะเย้ยในคําพูดของเขา

“คุณหมายถึงวงเหวนเวทย์มนตร์ที่เหมือนกระดาษใช่ไหม ใช่ ฉันแน่ใจว่า เจ้าหญิงจะปลอดภัยเมื่ออยู่ด้วย”

บางทียเรียก็อาจจะปลอดภัยเช่นกัน แต่คนอื่นๆล่ะ? ฉันไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาได้บางทีบางคนอาจเสียชีวิตถ้าคนสวมหน้ากากบุกเข้ามา

“ความจริงที่ว่าผมสามารถพาเธอออกจากโรงเรียนเวทย์มนตร์ตั้งแต่แรกพิสูจน์ว่ามันหละหลวมแค่ไหน?”

จุก!

วิลเลี่ยมพูดไม่ออก อันที่จริง วงเหวนเวทย์มนตร์ของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการมันถูกจัดวางอย่างประณีตและชํานาญมากจนฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริงจนกระทั่งได้ยินจากอาบลัดดี้ว่าวงเวทย์ถูกติดตั้งในโรงเรียนบางทีมันอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่แม้แต่คนอย่างฉันที่จะพาอาเรเลีย ออกมาแบบนี้โดยที่ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามันมีอยู่จริง

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงทักษะของกลุ่มคนสวมหน้ากาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะเวทย์มนตร์ของชายชราผู้สวมหน้ากากทองค่า ก็มีพื้นที่เพียงพอสําหรับการยกเลิก แน่นอนว่ามี ยูเรีย อยู่ในห้องจัดเลี้ยงและคนที่มีความสามารถด้วยถึงกระนั้นหากพวกเขาบุกเข้าไปจริงๆก็มีผู้เสียชีวิตอย่างแน่นอน

และบางคนอาจเป็นเพื่อนของฉัน!

นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!

ตอนนี้เราใจเย็นลงแล้ว จากมุมมองของวิลเลียม เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาไม่สามารถทนต่อสิ่งผิดปกติอย่างฉันได้ฉันกําลังหายใจเข้าลึกๆและสงบสติอารมณ์ตัวเองเมื่อได้ยินเสียงที่งงงวยอยู่ข้างหลังฉัน

“อืม?”
ฉันช่วย อาเรเลีย ลงจากหลังของฉันและยื่นบนพื้น

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอคุณอาเรเลีย”

เธอดูน่ารักมากในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น

“ลูปิน พวกเราอยู่ที่ไหน”

ปล่อยให้ของคุณอาหรือวิลเลียมตอบดีกว่า

“ผมเกรงว่านี่จะเป็นจุดสิ้นสุดของเดทของเรา มีคนอยู่ที่นี่เพื่อรับตัวคุณ”

เมื่อฉันชี้ไปที่อา อาเรเลีย ก็กระสับกระส่ายเหมือนเด็กที่ถูกจับผิด

ฉันหวังว่าเธอจะเรียนรู้จากเหตุการณ์นี้เธอจะได้ไม่ไปไหนกับคนที่ไม่รู้จัก

ทันใดนั้น การฟื้นฟูเวทมนตร์ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง มานารอบๆ ตัวฉันก็เริ่มรวมตัวกันวิลเลียมและอารู้สึกว่าถูกคุกคามจากการเคลื่อนไหวของมานาและตั้งท่าป้องกัน

“ถ้าอย่างนั้นผมไปละ อย่ามาไล่ตามผม และ ”

แทค!

ฉันสะบัดนิ้วเพื่อเอามานาที่ค้างอยู่รอบดวงตาของวิลเลียมออก

“อย่าเลอะเทอะและต้องสูญเสียการมองเห็นของคุณ”

วิลเลียมประหลาดใจมองมาที่ฉันด้วยดวงตาของเขาเบิกกว้าง เมื่อมองดูมัน เขาอาจคิดว่ามันเป็นคําสาปและพยายามที่จะปัดเป่ามันออกไปแต่น่าเสียดายที่เวทย์มนตร์รอบดวงตาของเขาไม่ใช่ค่าสาป

แต่รู้สึกเหมือนได้รับพรมากกว่า เหมือนพลังศักดิ์สิทธิ์

วิลเลี่ยมก็คงจะคิดออกในไม่ช้เช่นกัน แต่ก็ไม่สมเหตุสมผลเลยที่เขาไม่ได้แก้ไขแต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่วุ่นวายจนถึงตอนนี้

“ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ระวังอย่าให้เป็นหวัดนะ”
และด้วยคําพูดเหล่านั้น ฉันก็ขึ้นไปบนฟ้า ฉันซ่อนตัวเองด้วยเวทย์มนตร์สูงในอากาศและกลับมาที่มุมของระเบียงที่ซึ่งฉันเคยอยู่แต่เดิมฉันถอดหน้ากากออกแล้วใส่ ลงในช่องกระเป๋า

“ฮะๆ”

ฉันหัวเราะออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ต้องขอบคุณยาฟื้นฟูมานาที่ทําให้มานาของฉันฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ในทันทีแต่ความเหนื่อยล้าจากการใช้มานายังคงอยู่

ทําไม น้ำยาฟื้นฟล MP ถึงเริ่มทํางานกะทันหัน? ฉันเดาว่าแสงสีขาวเป็นเหตุผลแต่มันเป็นเพียงสมมติฐาน

แม้จะเป็นเพียงการคาดเดาเมื่อฉันเห็นคนสวมหน้ากากกลับมาหลังจากที่พวกเขาหายตัวไปจากสายตาแล้ว

แต่ตอนนี้ ถึงเวลาที่ต้องกังวลเกี่ยวกับผลที่ตามมา แน่นอนว่าแม่ในอากาศที่เย็นยะเยือกในตอนกลางคืนเหงื่อก็เริ่มปรากฏบนหน้าผากของฉันขาของฉันออกและฉันเอนตัวพิ่งราวบันไดของระเบียง

“เอ่อ หนาวจัง”

นอกจากนี้ ฉันเริ่มรู้สึกหนาวสั่น

“เดน?”

ด้วยความประหลาดใจที่จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกชื่อฉัน ฉันจึงตรวจสอบทางเข้าระเบียงเพื่อดูลิสบอนยืนอยู่ตรงนั้น

“เดน เป็นอะไรไป นายสบายดีไหม”

ฉันยิ้มให้ลิสบอนซึ่งมีท่าทางกังวลใจสําหรับฉัน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเป็นรอยยิ้มที่ไร้พลังแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของตัวเองก็ตาม

“นอกจากหนาวนิดหน่อย ฮูววว ฉันโอเค”

ฉันรู้สึกเหมือนกาลังจะหายใจไม่ออกตอนนี้

ลิสบอนแตะหน้าผากฉันด้วยสีหน้ากังวล “โอ้ พระเจ้า นายตัวร้อนมากเลย!”

ฮ่าๆๆ หนาวจังเลยฉันมีอาการหนาวสั่น นายหมายถึงอะไร ฉันตัวร้อน…

ยังไงก็ตาม มือของลิสบอนเย็นชาอย่างนี้ตลอดเลยเหรอ? มือบนหน้าผากของฉันเย็นฉันสะดุดล้มขณะพยายามจะลุกขึ้น

“เอ่อ เอ่อ!”

ลิสบอนคว้าแขนฉันขณะเอะอะโวยวาย

ที่แปลก ฉันไม่ได้ได้รับผลกระทบมากขนาดนี้เมื่อฉันอยู่ในหมู่บ้านของฉัน แต่เมื่อพิจารณาถึงลักษณะทางสิ่งแวดล้อมแล้วฉันคิดว่านั่นอาจเป็นสาเหตุของผลที่ตามมา

ไม่สําคัญเพราะอัตราการฟื้นตัวในป่าโอลิมปัสต่าเพราะสภาพแวดล้อมเวทย์มนตร์นั้นบ้าคลั่งแต่นอกป่าประสิทธิภาพดีมากจนดูเหมือนบรรทุกของหนักเกินไป
ในการเปรียบเทียบ หากไวอากร้าของแท้มีผลเท่ากับ 1 ก็เหมือนกับว่าไวอากร้าที่ผิดกฎหมายจากประเทศจีนมีประสิทธิภาพเพียงสองเท่าและมากถึงสิบเท่า

“ฉันขอโทษ แต่นายช่วย… ช่วยฉันหน่อยได้ไหม” หายใจออกเล็กน้อย ฉันถามลิสบอนโดยรู้ว่าการผลักดันครั้งนี้จะช่วยได้ ความโง่เขลาของฉันที่มีความคิดเช่นนั้น

“ตกลง” ลิสบอนตอบอย่างจริงจังและยกขึ้นใต้ขาและหลังของฉัน

รอ! ท่านี้!

“เฮ้ เดี๋ยวนะ!”

ช่วยอุ้มฉันดีๆหน่อยเถอะ!

ฉันอยากจะตะโกน แต่จู่ๆ ฉันก็ปากแข็งและพูดไม่ได้ ปล่อยฉันลงนะเจ้าจอมโวยวาย!

แต่ร่างกายที่กําพร้านี้อ่อนแอและไม่ฟังฉัน ลิสบอนจับฉันไว้และเดินข้ามห้องจัดเลี้ยงซึ่งลูกบอลอยู่เต็มแกว่ง

หูที่บอบบางโดยไม่จําเป็นของฉันได้ยินเสียงของขุนนางหญิงกระซิบมาแต่ไกล

เน่าแค่ไหนกัน! โลกนี้มันเน่าเฟะ!

ในระยะไกล ฉันเห็น แฟลม แบก อัลฟอนโซ ที่กําลังหลับอยู่บนหลังของเขาซึ่งได้ไปสํารวจโรงเรียนเวทย์มนตร์

แบบนั้น! พาฉันไปอย่างนั้น!

แต่สิ่งที่ช่วยไม่ได้ที่ฉันทําได้คือแทบจะยกมือปิดหน้าและใช้การรับรู้ที่ขัดขวางเวทมนตร์เพื่อป้องกันไม่ให้ใครว่าใบหน้าของฉันได้
ต่อวงจรมานาที่โอเวอร์โหลดแล้ว

ให้ตายสิ ลิสบอน! ฉันจะต้องเอาคืนนายแน่!

“0”

มาลีฟ น่าลูกน้องของเขาและนํา เฟอร์นันโด ไปที่ศูนย์พักพิงฉุกเฉิน มองดูเขานอนอยู่บนเตียงราวกับเป็นศพและรับการรักษา หัวใจของเขาก็หนักอึ้ง

สหายคนหนึ่งของเขาเสียชีวิตเพราะไร้ความสามารถ นอกจากนี้ เฟอร์นันโดซึ่งมาริโอช่วยชีวิตด้วยการเสียสละตัวเองก็ใกล้จะถึงตายเช่นกัน พวกเขาล้มเหลวในการลักพาตัวเจ้าหญิง ซึ่งเป็นกุญแจสําคัญในการล้มล้างอาณาจักร มันคือความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
แม้ว่าการลักพาตัวจะล้มเหลว อย่างน้อยพวกเขาก็ควรจะได้ข้อมูลที่เธอมีไว้กับเธอ

อาเรเลีย เป็นเป้าหมายรองตั้งแต่แรก เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคือการสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในวังที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของวงเวทย์มหมาและยังสามารถเข้าใกล์จักรพรรดิได้โดยไม่ถูกจํากัดได้จําเป็นต้องใช้วงจรสําหรับสิ่งนั้น

ทั้ง มาลีฟ และ เฟอร์นันโด รู้ว่าโอกาสนี้อาจเป็นกับดักในระดับหนึ่งอย่างไรก็ตามเหตุผลที่พวกเขายังคงก่อกบฏต่อก็คือพวกเขามีความมั่นใจเพราะมีเฟอร์นันโดสวมหน้ากากทองคํา

พวกเขาคิดว่าด้วยพลังอันทรงพลังเช่นพวกเขาเอง พวกเขาจะประสบความสําเร็จอย่างไรก็ตามพวกเขาอวดดีเกินไปห่างไกลจากการเข้าถึงเจ้าหญิงพวกเขาถูกหลอกอย่างทั่วถึง

เผชิญหน้ากับโจรสวมหน้ากากครึ่งใบลปินอีเกิ้ลได้รับบาดเจ็บสาหัสซึ่งทําให้ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายแม้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสี่จะฟื้นตัวเต็มที่แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาสามารถถือดาบได้อีกหรือไม่

สิ่งที่ทําให้ มาลีฟ เจ็บซ้ำมากขึ้นก็คือความจริงที่ว่า มาริโอ้ ซึ่งอยู่กับเขามาตั้งแต่ยังเป็นพาลาดินฝึกหัดได้เสียชีวิตลง

“ก็ค์คิคิคิคิคค์!”

“ท่านคาร์ดินัล! ท่านฟื้นแล้วหรือ?”

เมื่อเสียงคร่ครวญของเฟอร์นันโด มาลีฟก็เดินผ่านบาทหลวงที่กําลังแสดงเวทมนตร์รักษาและเดินเข้ามาใกล้เฟอร์นันโด

“อีก! มะ… มาลีฟเหรอ?”

“ใช่ ผมเอง คาร์โด้ เฟอร์นันโด” มาลิฟพูดพร้อมกับจับมือเฟอร์นันโดอย่างระมัดระ

เมื่อเห็นใบหน้าที่โศกเศร้าของมาลีฟ เฟอร์นันโดก็ถอนหายใจและหัวเราะออกมา

“คูฮฮ ดูเหมือนไม่ใช่เจ้าเลย คูโลก! ดูเหมือนเจ้าจะร้องไห้”

“โปรดรักษาค่าพูดของท่านไว้ คาร์โด เฟอร์นันโด”

เฟอร์นันโดพยักหน้าเล็กน้อยที่มาลีฟแล้วถามด้วยใบหน้าที่มืดมน “มาริโอ้และ… วิบริโอที่ไหนฮูพวกเขาอยู่ที่ไหน”

มาลิฟกลืนน้ำลายแห่ง “สบายดีทั้งคู่ งั้น”

“เปล่าครับ โกหก ฮ่าๆๆ อย่าโกหก”

เฟอร์นันโดไอเสียงแหบและมองมาลีฟด้วยสีหน้ามืดมน ดวงตาของเขาขึ้น

มาลีฟสังเกตว่าน้ำตาไม่ได้เกิดจากความเจ็บปวด

“มาริโอ้…มาริโอ้ตายแล้วใช่ไหม” เฟอร์นันโดพูดในสิ่งที่มาลีฟไม่กล้าพูด “ชายหนุ่มตายเพราะชายชราผู้น่าสงสารคนนี้!”

น้ำตาขนาดใหญ่ไหลลงมาตามดวงตาของเฟอร์นันโด “แคะ! แคะ!” เขาไออย่างหนักและอาเจียนเป็นเลือด

“ท่านกรุณาใจเย็นๆก่อน!”

แม้จะร้องไห้อย่างกังวลใจของมาลีฟ แต่เฟอร์นันโดก็ไม่หยุดร้องไห้ “โง่มากโง่
มาก”

เขาหมายถึงมาริโอ้ที่เสียชีวิตแทนเขาหรือไม่? หรือพูดถึงตัวเองที่ทําให้คนของเขาตายเปล่า ๆ ? มาลีฟบอกไม่ได้ เขาเพียงจ้องมองอย่างเงียบๆที่ไหล่ของชายช ราที่สะอื้นไห้

“ขอโทษนะวิบริโอ คิค!” เฟอร์นันโดจับบาดแผลของเขาขณะพูด

“นักบวช!” มาลีฟร้องลั่น

นักบวชที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบไปรักษาเฟอร์นันโด

“ผมจะบอก วิบริโอ เกี่ยวกับการตายของ มาริโอ้”

มาริโอ้ เป็นคนรักของ วิบริโอ้ การต้องฝังเพื่อนสนิทกับคนที่เขารักเป็นเรื่องที่น่าเสียใจแต่เขาไม่สามารถแบกรับภาระของเฟอร์นันโดซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสได้

“ไม่ มันเป็นความผิดของข้า ดังนั้น เป็นการเหมาะสมกว่าที่ข้าจะเป็นคนบอกข่าว”

มาลีฟส่ายหัวไปที่เฟอร์นันโดซึ่งการหายใจได้เสถียรจากเวทมนตร์แห่งการรักษาของนักบวช“ผมจะส่งข่าวไปยัง วิบริโอ และครอบครัวของมาริโอ้เอง”

“อย่าพูดเหลวไหล! ก๊ก!”

“กรุณาใจเย็น ๆ! ท่านคาร์ดินัล!” นักบวชร้องอุทาน

เฟอร์นันโดสูดหายใจเข้าลึก ๆ และหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้

“ข้าจะรับผิดชอบทุกอย่าง แม้ว่าข้าจะตกนรก นั่นเป็นหน้าที่ของผู้ที่อยู่เบื้องบนเมื่อพูดอย่างนั้นเฟอร์นันโดก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงขณะที่ดวงตาของเขาปิดลงราวกับว่ากําลังพูดว่านี่จะเป็นน้ำตาหยดสุดท้ายของเขา

My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก

My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก

Score 10
Status: Completed

บทนำ

เขากำลังเดินทางไปซื้อเบียร์เพื่อเฉลิมฉลองการรับเป็นข้าราชการ ทันใดนั้นเขาก็ถูกชนโดยรถบรรทุกคุง

กลับชาติมาเกิดใหม่ในนาม เดนเบิร์ก เบลด ลูกชายของหัวหน้าเผ่าการต่อสู้ในตำนาน เขาจัดการปีศาจได้เมื่ออายุ 8 ขวบ และมังกรตัวหนึ่งเมื่ออายุ 12 ขวบ ภายใต้การฝึกแบบสปาร์ตันของสัตว์ประหลาดกล้ามเนี้อในแบบของพ่อ เขาใช้ชีวิตทุกวันที่ไร้มนุษยธรรม

“ฉันต้องออกจากที่แห่งนี้ซึ่งห่างไกลจากความสงบสุข!”

ความปลอดภัยดีที่สุด! ดังนั้นเขาจึงเลือกเป็นข้าราชการของจักรวรรดิ!

เดนเบิร์กสามารถเป็นข้าราชการและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามที่เขาปรารถนาได้หรือไม่?

Options

not work with dark mode
Reset