Elixir Supplier 850 น้ำพุร้อน กลิ่นแปลกๆ

ตอนที่ 850 น้ำพุร้อน กลิ่นแปลกๆ

“ที่นี่เงียบมาก!”

ที่ลานจอดขนาดใหญ่กลับมีรถจอดอยู่แค่สามคันเท่านั้น ดูเหมือนว่าด้านในยังคงมีคนทํางานกันอยู่

“มันแทบไม่มีคนเลย ที่ฉันมาครั้งก่อนมีคนอยู่เยอะไปหมดบางที ตอนนี้อาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะกับการมาที่นี่ก็ได้”พันจวินพูดเขามาแช่น้ำพุร้อนที่นี่กับเพื่อนของเขามากกว่าหนึ่งครั้งถึงเขาจะพูดว่าในช่วงนั้นมีคนไม่มากแต่ที่ลานจอดก็ยังมีรถจอดมากกว่าครึ่ง แต่ตอนนี้กลับแทบจะว่างโล่ง

“เข้าไปดข้างในกันเถอะครับ” หวังเย้าพูดด้วยรอยยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่

ตัวรีสอร์ทตั้งอยู่บนเนินเขา มันถูกออกแบบให้ดูโบราณได้อย่างสวยงามและมีการก่อสร้างได้อย่างแข็งแรง

เมื่อพวกเขาเดินไปที่หน้าเคาท์เตอร์ พวกเขาก็เห็นหญิงวัยสี่สิบกําลังหาวหวอดในขณะที่เล่นเกมส์มือถืออยู่เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นคนทั้งห้าที่เดินตรงมาหา

“สวัสดี!” เจี้ยจื้อจายตะโกน

“โอ้ สวัสดี สวัสดีทุกคนค่ะ พวกคุณมาแช่น้ำร้อนกันเหรอคะ?” หลังจากเห็นหวังเย้าและคนอื่นๆเธอก็ตื่นเต้นขึ้นมาความประหลาดใจก่าลังท่วมท้น

“นี่มันก็สิบกว่าวันแล้ว! ในที่สุดก็มีคนมาสักที!”

“ห้าคนใช่ไหม?”

“ใช่”

“คนละ 80 หยวนค่ะ”

“ฉันจ่ายเอง” เจี้ยจื้อจายพูด

“ไม่ได้ ฉันจ่ายเอง” พันจวินก็หยิบกระเป๋าเงินออกมาเช่นกัน

“จะแย่งกันจ่ายทําไมครับ? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ผมเป็นเจ้ามือนะ?”

หวังเย้าจ่ายเงิน จากนั้นเขาและพวกก็เดินเข้าไปด้านใน

ชายหญิงถูกแยกออกจากกัน แต่ในเมื่อน้ำพุร้อนทั้งหลังมีแค่พวกเขาเจี้ยจื้อจายกับหูเหมยจึงแช่ในสระเดียวกัน

“ไม่ค่อยสะอาดเลย” เจียจอจายที่คาบบุหรี่อยู่บ่นออกมา

บนพื้นเต็มไปด้วยฝุ่นจนทําให้พื้นที่ราบเรียบดูสกปรกและเป็นคราบยังดีที่ในสระไม่ได้สกปรกไปด้วย

หลังลงไปแช่ตัวในน้ำพุร้อนแล้ว เจี้ยจื้อจายก็เหยียดแขนและพูดว่า “เฮ้อสบายจริงๆ!”

“ทั้งที่ที่นี่ดีขนาดนี้ ทําไมถึงไม่มีใครมาเลยล่ะ? ราคาก็ไม่ได้แพงมากด้วย!”

“นายได้ถามเชียนเชิงรึเปล่า ว่าทําไมอยู่ๆเขาถึงได้ชวนพวกเรามาแช่น้ำพุร้อนน่ะ?”

“เอ่อ ไม่ได้ถาม ทําไมเหรอ?”

“ฉันว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่” หูเหมยพูด

“มีเรื่อง? เรื่องอะไร?”

“นาย!” หูเหมยกรอกตามองบนใส่เขา

อีกสระหนึ่ง พันจวินถามเสียงเบา “เชียนเชิงมาที่นี่เพราะอยากสืบเรื่องสาเหตุการตายของคนพวกนั้นใช่ไหม?”

“ผมสงสัยน่ะครับ ก็เลยอยากมาดูด้วยตาตัวเอง”หวังเย้าพูดด้วยรอยยิ้ม“แต่ผมก็ตั้งใจจะมาแช่น้ำพร้อนที่นี่ด้วยอย่ามัวแต่ไปคิดเรื่องนั้นเลยครับ”

“อ้อ”

หม?

อยู่ๆหวังเย้าก็ก้มหน้ามองลงไปในน้ำพุร้อน

“มีอะไรเหรอ?” พันจวินถาม

“ไม่มีอะไรครับ พอแช่ได้สักพักเราก็ขึ้นกันเถอะ น้ำไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่”หวังเย้าพูด

“ถึงจะไม่สะอาด แต่ก็รู้สึกดีมากเลยนะ” พันจวินพูด น้ำพุร้อนในสระดูใสและมีควันลอยขึ้นมา

ถึงเขาจะพูดไปแบบนั้น เขาก็ยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และรีบลงไปแช่ในน้ำพุร้อนเมื่อได้แช่แล้วก็รู้สึกสบายตัวอย่างมาก

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าเราไม่ได้แช่บ่อยก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว” หวังเย้าพูด

หลังจากนั้นสักพัก หวังเย้าก็ขึ้นจากสระและตามมาด้วยจงหลิวชวนกับพันจวิน

“ไปเรียกสองสามีภรรยาคู่นั้นเถอะครับ”

ในสระอีกด้านหนึ่ง เจี้ยจื้อจายกับหูเหมยกับปล่อยตัวอย่างสบายอารมณ์พวกเขาได้ยินเสียงเรียกจากจงหลิวชวน เขาบอกให้ทั้งสองขึ้นจากสระได้แล้ว

“มีอะไรเหรอ?”

“เชียนเชิงบอกให้พวกเราขึ้นได้แล้ว น่าจะมีเรื่องอะไรสักอย่าง”

ทั้งสองเก็บข้าวของ แต่งตัวและเดินออกไป

“เชียนเชิง มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“แช่ตัวแค่เดี๋ยวเดียวก็พอครับ ถ้าแช่นานเกินไปจะไม่ดีกับร่างกายได้”หวังเย้าพูด

“จริงเหรอ? แต่ผมรู้สึกสบายมากเลยนะ!”

“ผมจะออกไปเดินดูข้างนอกสักหน่อย อยากทําอะไรก็ตามสบายเลยนะ”

“ครับ”

นอกจากการแช่น้ำพุร้อนที่เป็นจุดดึงดูดลูกค้าแล้ว ภายในรีสอร์ทก็ยังมีกิจกรรมอย่างอื่นให้ได้ทําทั้งนวดตัว,บิลเลียด,หมากรุก,และไพ่ ทุกอย่างเต็มไปด้วยความใส่ใจในเมื่อมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการแค่ไม่กี่คนสิ่งอํานวยความสะดวกเหล่านี้จึงไม่เปิดทําการ เพราะไม่มีเงินทุนหมุนเวียนสําหรับกิจการนักลงทุนลงทุนไปถึงสิบกว่าล้านหยวนแต่กลับยังทําเงินได้ไม่เท่าไหร่หากยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอาจล้มละลายได้ไม่มีใครต้องการให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับตัวเองโชคร้ายที่หลังจากข่าวการตายแพร่กระจายออกไปจึงทําให้ไม่มีใครกล้ามาที่นี่อีกแต่เป็นไปไม่ได้ที่จะขายต่อให้คนอื่น เจ้าของรีสอร์ทอาจจะก่าลังเมามายและร่ำไห้อยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้แถมค่าจ้างคนงานก็ยังล่าช้าไปเดือนหนึ่งแล้ว

ถ้าหากไม่มีเงินจ่าย คนเหล่านั้นจะทํายังไง? สุดท้าย เจ้าของได้บอกกับพวกเขาว่าเขาจะต้องพึ่งพาตัวเองและหักจ่ายเงินเดือนจากรายได้ที่เข้ามาแต่ในเมื่อไม่มีใครมาเลยแล้วจะมีรายได้เข้ามาได้ยังไง?พนักงานมากกว่าครึ่งจึงลาออกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้รับเงินเดือนอีกเดือนหนึ่งที่เหลือจึงทําให้ส่วนที่ให้ความบันเทิงลูกค้าถูกทิ้งร้างตอนนี้นอกจากการแช่น้ำพุร้อนแล้วก็ไม่มีกิจกรรมอย่างอื่นให้ทําเลย

“เฮ้อ น่าเบื่อ!” เจี้ยจื้อจายกับหูเหมยเดินไปรอบๆรีสอร์ท

มันดูเปล่าเปลี่ยวไม่ต่างจากฤดูใบไม้ร่วง

“มีอะไรเหรอ?”

“เชียนเชิงต้องคิดทําอะไรอยู่แน่ๆ”

“ทําอะไรเหรอ?”

“ฉันไม่รู้”

“ทั้งสองคนไปเดินเที่ยวแถวนี้เถอะครับ ผมจะไปเดินดูรอบๆคนเดียว” หวังเย้าพูดกับพันจวินและจงหลิวชวน

“ครับ เชียนเชิง”

หวังเย้าต้องการค้นหาแหล่งที่มาของน้ำพุร้อนและตรวจสอบดู เขาไม่ได้บอกเหตุผลที่เขาไม่ต้องการให้ทุกคนแช่น้ำนาน นั้นเป็นเพราะเขาได้กลิ่นแปลกๆน้ำพุร้อนมีกลิ่นสาปของแมลงอยู่ น้ำที่อยู่ในสระก็ไม่สะอาดด้วยเขานําเรื่องกลิ่นไปเชื่อมโยงกับคนที่ถูกแมลงพิษในหมู่บ้านหลี่เจียโกวกัดเขาสงสัยว่ากลิ่นนั้นจะมาจากแมลงบางชนิดเขาจึงอยากค้นหาที่มาของมัน

ที่นี่ไม่มียามคอยเดินตรวจหรือพนักงานที่คอยให้บริการ หวังเข้าจึงเดินไปรอบรีสอร์ทเพียงลำพังของมีค่าหลายอย่างภายในรีสอร์ทได้ถูกขนย้ายออกไปบ้างแล้ว

“คุณกําลังทําอะไรน่ะ?”

แล้วหวังเย้าก็บังเอิญเจอเข้ากับชายหนุ่มในวัยยี่สิบคนหนึ่ง เขามีผมสีเหลืองและถือไม้เอาไว้ในมือ

“ผมอยากไปดูว่าต้นน้ำของน้ำพุร้อนที่นี่เป็นแบบไหนน่ะ” หวังเย้าตอบ

“ไม่ได้ ถ้าไม่มีอะไรทําก็อย่าออกมาเดินเพ่นพ่าน รีบกลับไปได้แล้ว”

หวังเยาไม่ได้พูดอะไร และยังคงเดินต่อไป

“นี่ ผมพูดกับคุณอยู่นะ! คุณคิดจะทําอะไร? ไม่เข้าใจคําพูดของผมหรือยังไง?” ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นการกระทําของหวังเย้า เขาก็เริ่มโมโหขึ้นมา ทั้งๆที่เขาพูดจาด้วยดีดีอีกฝ่ายกลับเป็นเขาเสียอย่างนั้น

เขาจึงวิ่งเข้าไปหาหวังเฝ้าพร้อมกับไม่ในมือ

“หนุ่มน้อย โมโหมากเกินไปจะส่งผลเสียกับตับได้นะ!” หวังเย้าวางมือลงบนไหล่ของเขาชายหนุ่มสูญเสียการควบคุมร่างกายและเข่าทรุด

แรงกดที่ส่งมาหนักหน่วงราวกับมีรถวางอยู่บนไหล่ของเขามันไม่มีช่องว่างให้เขาได้ต่อต้านเขาทําได้เพียงคุกเข่าเท่านั้น

“ลองคิดเรื่องแหล่งน้ำดีดีซิ”

“เฮ้ย เฮ้ย พี่ชาย มันเจ็บๆ ใจเย็นก่อน ผมจะพาคุณไปที่นั่นเอง”

“ไปกันเถอะ

ชายหนุ่มยอมให้ความร่วมมือและพาเขาไปที่ต้นก่าเนิดน้ำพุร้อน มันเป็นพื้นดินที่ถูกขดขึ้นมาและพวกเขายังได้สร้างเป็นสระล้อมเอาไว้ จากตรงนี้พวกเขาได้แยกน้ำพออกเป็นหลายสระผ่าน เครื่องมือกรอง

“มันมีกลิ่นสาปแถมยังแรงมากด้วย” หวังเย้าดมกลิ่น

“เอาล่ะ หมดหน้าที่ของนายแล้ว

“ครับ ครับ” ชายหนุ่มวิ่งหนีไป ราวกับเขาได้หลุดพ้นจากโทษประหาร

“แม่งเอ้ย เขามันอวดดี รอก่อนเถอะ!” เขาเดินไปทางประตูและพูดประโยคนี้ออกมาเบาๆและมีแค่เขาเท่านั้นที่ได้ยิน

“บนเขาเหรอ?”

หวังเย้าเดินออกมาและมองไปทางภูเขาที่ตั้งอยู่ด้านหลังรีสอร์ท ภูเขาไม่ได้สูงชันมากนักความสูงนั้นพอๆกับเนินเขาหนานชาน

“ลองไปบนที่เขาลูกนี้แล้วกัน”

หวังเย้าก้าวขากระโดดข้ามกําแพงที่สูงกว่า 3 เมตรไปได้อย่างง่ายดายและเขาก็ไปถึงด้านหลังเขา

การมองหาแมลงตัวเล็กๆบนเขาลูกใหญ่แบบนี้ ก็ไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทร

หวังเย้าเดินไปรอบภูเขา เขาคิด พิษแบบนั้นคือพิษร้อน แมลงพวกนี้น่าจะชื่นชอบพื้นที่ที่อบอุ่นที่ตรงนี้มีน้ำพุร้อนอยู่ แล้วอุณหภูมิก็สูงด้วยฉันไปดูตรงนั้นก่อนแล้วกัน

เพียงกระโดดแค่ไม่กี่ครั้ง เขาก็ไปถึงยอดเขา เขาเลือกที่จะยืนอยู่บนที่สูงเพื่อมองดูด้านล่าง

“ตรงนั้น”

เขามองไปที่จุดที่มีไอความร้อนลอยตัวขึ้นมา

ครูต่อมา เขาก็มาถึงสถานที่ที่ต้องการและนั่งยองเพื่อใช้สัมผัส

Elixir Supplier

Elixir Supplier

Score 10
Status: Completed

ตอนที่ 1-742 คลิกเพื่ออ่าน


ในหมู่บ้านที่ห่างไกล มีบ้านอยู่บนเนินเขาเพียงไม่กี่หลัง กลับดึงดูดผู้คนจากที่ห่างไกลพร้อมรถหรูราคาแพงให้เดินทางมาที่นี้ เพราะในเมืองมีชายหนุ่มที่สามารถรักษาได้ทุกโรคด้วยความสามารถทางการแพทย์อันน่าเหลือเชื่อ

Options

not work with dark mode
Reset