ลำนำบุปผาพิษ 2499 สามารถแต่งภรรยาได้แล้ว / บทที่ 2500 จะมอบแซ่ของข้าให้เจ้าด้วย…

ตอนที่ 2499 สามารถแต่งภรรยาได้แล้ว / บทที่ 2500 จะมอบแซ่ของข้าให้เจ้าด้วย...

บทที่ 2499 สามารถแต่งภรรยาได้แล้ว

หากว่ามีวิธีดีๆ เช่นนั้นเธอก็จะพาตี้ฝูอีออกไปจากแดนอสุราแห่งนี้ก่อนเสียเลย รอจนตี้ฝูอีหายเป็นปกติแล้วค่อยกลับมาจัดการอวิ๋นเยียนหลี…

คุนเสวี่ยอี๋นิ่งไปแล้ว

เขากระแอมออกมาอีกครั้ง

“เรื่องนี้…ต่อให้เป็นการทัศนาจร ก็มีเวลาจำกัดเช่นกัน…ไม่ถึงเวลาไม่อาจจากไปได้”

ในความเป็นจริงแล้ว เขาก็หลงเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจเช่นกัน มิเช่นนั้นสัตว์วิเศษผู้สูงส่งเช่นเขาไหนจะมาดักดานอยู่ในสถานที่ผุพังไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเช่นนี้?

หลายปีมานี้เขาคิดหาหนทางออกไป มาโดยตลอด ต่อมาได้พบกับตี้ฝูอี ไม่ต่อตีไม่รู้จัก กลายเป็นสหายพ่วงตำแหน่งลูกน้องของเขา ตี้ฝูอีเคยให้คำมั่นไว้ จะพาเขาออกไปด้วย…

แน่นอน นี่เป็นข้อตกลงส่วนตัวระหว่างเขากับตี้ฝูอี เขาไม่คิดจะบอกกับคนอื่น

ดังนั้นเขาจึงพูดจาคลุมเครือเช่นนี้ออกมา

แต่กู้ซีจิ่วกลับเฉลียวฉลาดยิ่ง

“เจ้าพลัดหลงเข้ามาที่นี่ หาทางออกไปไม่ได้ชั่วคราวกระมัง?”

คุนเสวี่ยอี๋พูดไม่ออกเลย ทำไมต้องพูดความจริงออกมาด้วย!

เขาเบี่ยงหัวข้อสนทนาไปเสีย หรี่ตาลงเล็กน้อย

“แต่คุนเป็นสายพันธุ์ที่เจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งนัก แค้นเล็กน้อยก็ต้องเอาคืน และคุนก็เป็นสายพันธุ์ที่แน่นแฟ้นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันที่สุด ไม่ว่าจะเป็นคุนตัวไหนที่ถูกเล่นงาน คุนตัวอื่นๆ ล้วนไล่ล่าสังหารล้างแค้นนับหมื่นลี้ได้! อวิ๋นเยียนหลีคิดร้ายต่อคุน ข้าจะทำให้เขาจ่ายค่าตอบแทน! ถลกหนังเลาะเส้นเอ็นของเขา ข้าจะแขวนเขาตากลมให้กลายเป็นเนื้อแดดเดียว…”

มัจฉาหน้าตาน่าเอ็นดูตัวหนึ่งใช้คำพูดคำจาน่าสะพรึงขนาดนี้ กู้ซีจิ่วรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง

จู่ๆ ก็คล้ายว่าเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดูเหมือนเธอจะมีชุดหนังคุนติดตัวอยู่ชุดหนึ่ง

ถึงแม้เธอจะจำไม่ได้ว่าอาภรณ์หนังคุนชุดนี้มาได้อย่างไร แต่ว่า ดูเหมือนเธอจะต้องเก็บซ่อนชุดนั้นไว้ให้ดี ห้ามให้คุนเสวี่ยอี๋เห็นเด็ดขาด…

เธออดไม่ได้ที่จะมองดูผิวหนังสีแดงทองบนร่างของคุนตัวนี้ นึกถึงอาภรณ์หนังคุนสีฟ้าครามชุดนั้นของตนขึ้นมาอีกครั้ง ลองถามดูประโยคหนึ่ง

“คุนอย่างพวกเจ้า…ผิวเป็นสีแดงทองหมดเลยหรือ?”

บางทีอาภรณ์ชุดนั้นของเธออาจไม่ใช่หนังคุนก็ได้…

มัจฉาตัวนั้นส่ายหัว

“นี่ก็ไม่จำเป็นเสมอไป แยกย่อยกันไปตามภูมิประเทศ ก็เหมือนการแบ่งแยกเชื้อชาติของพวกเจ้าเหล่ามนุษย์นั่นแหละ คุนก็มีการแบ่งแยกเช่นกัน แน่นอน หนังคุนที่งดงามที่สุดก็คือสีแดงทอง…”

คล้ายว่ามันจะยิ้มหยามหยันอีกครั้ง

“หนังคุนคือของวิเศษคุ้มกาย ซ้ำยังมีสีสันงดงาม มีสตรีบางส่วนที่บำเพ็ญถึงขั้นซ่างเสินแล้วก็คิดจะสังหารคุนเพื่อถลกหนังคุนมาทำชุด ผลคือถูกคุนสังหารแทน ถลกหนังมนุษย์อันงดงามของนางออกมา…”

กู้ซีจิ่วลอบหนาวสะท้าน ตัดสินใจแล้วว่าต่อไปนี้จะเก็บอาภรณ์หนังคุนชุดนั้นไว้ในส่วนลึกของมิติเก็บของ

เพียงแต่เธอยังคงฉงนอยู่เล็กน้อย

“พวกเจ้าเหล่าคุนร้ายกาจปานนี้เชียว? แม้แต่ซ่างเสินก็สังหารได้หรือ?”

“แน่นอน คุนเป็นเจ้าแห่งพลังวิญญาณมาตั้งแต่กำเนิด เมื่อบำเพ็ญตบะได้พันปีก็จะบรรลุเป็นซ่างเสิน”

คุนเสวี่ยอี๋ภาคภูมิ

กู้ซีจิ่วพินิจดูมันแวบหนึ่ง

“กล่าวเช่นนี้ เจ้ายังเป็นลูกคุนอยู่สินะ?”

มิน่าเล่ารูปลักษณ์จึงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้

คุนเสวี่ยอี๋เงียบไปเล็กน้อย

“..ตอนข้าอยู่ที่โลกของข้าได้บำเพ็ญจนบรรลุเป็นซ่างเสินแล้วจริงๆ เพียงแต่แดนอสุราแห่งนี้ค่อนข้างประหลาด หลังจากข้าหลงเข้ามายังสถานที่ผุพังแห่งนี้ พลังวิญญาณก็ถดถอยลงมากมายอย่างยิ่ง”

ทำให้ตอนนี้ระดับบำเพ็ญของเขาคือจินเซียนเท่านั้น ถูกอวิ๋นเยียนหลีไล่ล่าไปทั่วสารทิศ แถมยังถูกทำร้ายด้วย!

“ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

คุนเสวี่ยอี๋เอ่ยสรุปความออกมาสี่คำ แล้วเอ่ยเสริมอีกประโยคหนึ่ง

“สามารถแต่งภรรยาได้แล้ว”

กู้ซีจิ่วมองปลาที่บรรลุนิติภาวะแล้วตัวนี้ เห็นใจยิ่งนัก

“ในแดนอสุราแห่งนี้มีเจ้าเพียงตัวเดียวกระมัง? เจ้าอยากแต่งภรรยาก็ต้องรอหลังจากออกไปจากแดนอสุราได้แล้วล่ะ”

คุนเสวี่ยอี๋โบกครีบ

“ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันเสมอไป ถึงอย่างไรหนึ่งสมุทรก็ไม่อาจมีสองพญาคุนได้ ถ้ามีเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อยู่ในมหาสมุทรเดียวกันจะทำให้ทะเลาะต่อตีกันได้ง่ายๆ ทำให้มหาสมุทรเกิดคลื่นมรสุมขึ้นมาคงไม่ดี”

————————————————————————————-

บทที่ 2500 จะมอบแซ่ของข้าให้เจ้าด้วย…

กู้ซีจิ่วพูดไม่ออกแล้ว

คุนเสวี่ยอี๋คงจะรู้สึกว่าตนอยู่ในสภาพนี้ไม่สะดวกยิ่งนัก อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“แม่นางกู้ ข้ากลับร่างมนุษย์ได้หรือยัง?”

“อ่อ แน่นอน”

ด้วยเหตุนี้ มัจฉาน่ารักน่าเอ็นดูตัวนั้นจึงหายไป คุนเสวี่ยอี๋กลับมาอยู่ในสภาพของชายรูปงามแล้ว

เขามองออกไปด้านนอก

“อวิ๋นเยียนหลียังไม่ตามมาอีกหรือ…”

เขากับกู้ซีจิ่วพักเท้าอยู่ที่นี่มากว่าหนึ่งหนึ่งเค่อแล้ว

เขาคะเนจากความเร็วในการไล่ตามคนของอวิ๋นเยียนหลีดู ว่ากันตามเหตุผล ควรจะมาถึงได้แล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวสักนิด

กู้ซีจิ่วก็มองออกไปด้านนอกเช่นกัน น้ำเสียงสุขุม

“เขาตามมาถึงแล้ว แอบฟังอยู่ตรงมุม มาครู่หนึ่งแล้ว”

คุนเสวี่ยอี๋ตะลึงงัน

อวิ๋นเยียนหลีที่แอบฟังอยู่ด้านหลังศิลาใหญ่ก้อนหนึ่งที่อยู่ด้านนอกค่ายกลก็ตะลึงเช่นกัน…

ค่ายกลนี้ของกู้ซีจิ่วไม่เก็บเสียง ขอเพียงตั้งใจฟัง ก็จะได้ยินเสียงด้านในทั้งหมด

อีกอย่างเธอก็เป็นคนก่อค่ายกลขึ้นมา เชื่อมต่อกับประสาทสัมผัสของเธอ ดังนั้นทันทีที่อวิ๋นเยียนหลีมาถึงเธอก็จับสัมผัสได้แล้ว

ตอนที่อวิ๋นเยียนหลีมาถึง เห็นได้ชัดว่าคิดจะฝ่าค่ายกลเข้าไป แต่หลังจากได้ยินกู้ซีจิ่วกำลังพูดคุยกับคุนเสวี่ยอี๋ เขาก็หยุดชะงัก

เร้นกายหมายจะฟังว่าสรุปแล้วพวกเขาคุยอะไรกันแน่ ดูว่าจะเก็บเกี่ยวข้อมูลได้บ้างหรือไม่…

ผลคือ เขาได้ยินเพียงว่าคุนตัวนั้นคิดจะถลกหนังเลาะเอ็นเขาอย่างเหี้ยมโหด…รวมถึงวาจาไร้สาระที่ว่าเขาเป็นคุนเต็มวัยแต่งภรรยาได้แล้วจำพวกนี้เป็นต้น!

เดิมทีเขาคิดจะฟังต่ออีกครู่หนึ่ง ผลคือถูกกู้ซีจิ่วเปิดโปงออกมา!

เขาลอบกำหมัด ไม่รู้ว่ากู้ซีจิ่วกำลังวางกับดักเขา หรือว่าพบตัวเขาแล้วจริงๆ ตัดสินใจไม่ได้ชั่วขณะว่าจะเอาอย่างไรดี

คุนเสวี่ยอี๋ยกมุมปากขึ้นแวบหนึ่ง

“เจ้าเมืองอวิ๋นผู้นี้ขี้โกงยิ่งนัก ไม่น่าเชื่อว่าจะแอบฟังอยู่ตรงมุมด้วย เกลียดตัวกินไข่ถึงเพียงนี้…หรือว่าได้ยินว่าข้าผู้เป็นคุณชายสามารถแต่งภรรยาได้ จึงขวยอายขึ้นมา? ไม่กล้าเผยตัวสินะ?”

อวิ๋นเยียนหลีหงุดหงิดแล้ว!

ในเมื่อถูกเปิดโปงแล้ว เขาจึงอ้อมโขดหินออกมาเสียเลย เสียงแว่วตรงเข้าสู่ใจกลางค่าย

“คุนอวิ๋นจ่าน เจ้ารอข้าก่อนเถอะ! ถ้าข้าไม่ได้ถลกหนังเจ้าก็จะไม่ใช้แซ่อวิ๋นแล้ว!”

คุนเสวี่ยอี๋หัวเราะหยัน

“เช่นนั้นเจ้าจะมาใช้แซ่ข้าก็ได้นะ ขอเพียงเจ้าออกเรือนกับข้า ข้าไม่เพียงแต่จะมอบหนังให้เจ้าเท่านั้น จะมอบแซ่ของข้าให้เจ้าด้วย…”

กู้ซีจิ่วหลุดขำเสียงดัง ‘พรืด’

อวิ๋นเยียนหลีเป็นชายแท้ตรงตามบรรทัดฐาน กู้ซีจิ่วแจ่มแจ้งยิ่งนัก

เพียงแต่เขาพบพานคุนที่ไม่สามารถอนุมานตามหลักสามัญสำนึกได้ตัวนี้ ไม่ยินดีจะถูกหยอกเย้าเกี้ยวพา…

เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอวิ๋นเยียนหลีแวบหนึ่ง คุนตัวนี้เป็นเกย์หรือ?

อวิ๋นเยียนหลีหุบปากแล้ว ขืนพูดมากอีกเกรงว่าเขาคงโมโหตาย เขาต้องการใช้พละกำลังทรมานทารุณอีกฝ่าย ไม่อยากฟังอีกฝ่ายพูดพล่ามอีก!

อวิ๋นเยียนหลีที่อยู่นอกค่ายกลมองไม่เห็นคนที่อยู่ในค่ายกล ได้ยินเสียงเพียงบทสนทนาของสองคนนั้น

เริ่มแรกเขาเห็นว่าค่ายกลศิลานี้ธรรมดายิ่งนัก และเขาก็นับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำงานของค่ายกล ดังนั้นจึงไม่เก็บมาใส่ใจเท่าไหร่ ยกเท้าก้าวเข้าสู่ด้านใน

ผลคือเมื่อย่างเท้าก้าวนี้เข้าไป เขาก็รู้สึกว่าจู่ๆ ฟ้าดินพลันถล่มลงมา ก้อนศิลาที่เรียงรายอยู่ด้านหน้าพลันเลือนหายไป รอบกายเขาล้วนเป็นพระราชวังสีทองอันวิจิตรงดงาม…

คลื่นเมฆา บุปผาเซียน เสาหยกสลัก…

นี่คือบ้านของเขาที่ดินแดนเบื้องบน!

ที่ห่างออกไปไม่ไกลคือท้องพระโรงเรืองเมฆา ชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงประตูท้องพระโรง เป็นอดีตจักพรรดิเซียนและจักรพรรดินีเซียนบุพการีของเขา…

เขาประหนึ่งโดนอสุนิบาตผ่าลงกลางหัว หัวใจร้อนรุ่มขึ้นมา ก้าวเข้าไปหลายก้าว คุกเข่าลงเบื้องหน้าสองคนนั้น

“เสด็จพ่อ เสด็จแม่! พวกท่าน…พวกท่านยังมีชีวิตอยู่…”

จักรพรรดิเซียนยื่นมือมาพยุงเขา “หลีเอ๋อร์ ลุกขึ้นเถอะ”

ลำนำบุปผาพิษ

ลำนำบุปผาพิษ

Score 10
Status: Completed

ตอนที่ 1 – 1800

อ่านต่อข้างล่าง


เธอคือนักฆ่าสาวผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการมืด แต่ดันตายเพราะโดนคนที่เชื่อใจตลบหลัง!

ไม่รู้ว่านรกชังหรือสวรรค์เป็นใจ เธอถึงตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างเด็กสาวอัปลักษณ์ที่ถูกลวงให้เอาชีวิตมาทิ้ง

ผู้คนในโลกนี้ยึดถือในเรื่องของพลังวิญญาณ

ทว่าร่างนี้ไม่มีพลังวิญญาณอยู่เลยสักนิด เป็นสวะไร้ค่าชิ้นใหญ่ที่พบเจอได้ยากยิ่ง!!

แต่ไม่มีพลังวิญญาณก็ไม่เห็นเป็นไร ร่างนี้มีเธอมารับช่วงต่อแล้ว

เธอจะทวงคืนทุกอย่างแทนเจ้าของร่างเดิม ทวงเอาทุกสิ่งที่ควรมีกลับมา!

Options

not work with dark mode
Reset