มรรคาสู่สวรรค์ 168 รู้ก็คือไม่รู้ (1)

ตอนที่ 168 รู้ก็คือไม่รู้ (1)

คน​ที่อยู่​ใน​เตียง​หิน​ผู้​นั้น​ตาย​ไป​นาน​หลาย​ปี​แล้ว​ เข็มขัด​ที่​ทำ​จาก​เอ็น​มังกร​หมิง​เจียว​ก็​เปื่อยยุ่ย​ ขาด​เป็น​ท่อน​ๆ ตกลง​บน​เตียง​ แต่​ร่างกาย​กลับ​ไม่เน่าเปื่อย​ ร่างกาย​ที่อยู่​ภายใต้​ชุด​ไหม​ฟ้าที่​ฉีกขาด​ล้วน​เต็มไปด้วย​รอย​ปริ​แตก​ คราบเลือด​ที่ผ่านมา​นาน​หลาย​ปี​เปรอะเปื้อน​อยู่​ด้านบน​เสื้อผ้า​คล้าย​คราบ​หมึก​ ดู​ค่อนข้าง​แปลกประหลาด​

ไม่ว่า​จะเป็น​ชิงซาน​หรือว่า​สำนัก​อื่นๆ​ อย่าง​จงโจว​หรือ​ต้า​เจ๋อ​ ขั้นแรก​ของ​การ​บำเพ็ญพรต​ก็​คือ​การ​ฝึก​ร่างกาย​และ​ลมปราณ​ สภาวะ​ยิ่ง​สูงร่างกาย​ก็​ยิ่ง​แข็งแกร่ง​ อย่างเช่น​ร่างกาย​ของ​ศิษย์​ขั้น​มิประจักษ์​ของ​ชิงซาน​ที่​เรียก​ได้​ว่า​แข็งแกร่ง​ดุจ​เหล็กกล้า​ แต่​ก็​เหมือน​อย่าง​ที่​กล่าว​กัน​ว่า​พอ​คนตาย​เต๋า​ก็​สลาย​ ดังนั้น​การ​ที่​คน​ผู้​นี้​เสียชีวิต​มาเป็นเวลา​ยี่สิบ​กว่า​ปี​ แต่​ร่างกาย​กลับ​ยัง​ไม่เน่าเปื่อย​ ทั้งๆ ที่​อยู่​ภายใต้​สภาพแวดล้อม​ที่​ไม่มีการ​จัดการ​อะไร​เป็นพิเศษ​ นี่​จึงถือ​เป็นเรื่อง​ที่​พบเห็น​ได้​น้อย​มาก​ ไม่รู้​ว่า​สภาวะ​ก่อนที่​คน​ผู้​นี้​จะเสียชีวิต​สูงส่งถึงขั้น​ไหน​

จิ๋งจิ่ว​มิได้​ปลด​กระบี่​เหล็ก​ที่​สะพาย​อยู่​ด้านหลัง​ลงมา​ เขา​ยื่น​นิ้วมือ​ออก​ไป​ขีดเขียน​เป็น​เส้น​หลาย​สิบ​เส้น​รอบ​ๆ ถ้ำ ใช้เพลง​กระบี่​แบก​สวรรค์​ว่าง​ข่าย​พลัง​กระบี่​ขนาดเล็ก​เอาไว้​ เนื่องจาก​สภาวะ​ที่​ยัง​ต่ำต้อย​และ​ความขัดแย้ง​ที่​มีต่อตัว​กระบี่​แบก​สวรรค์​ ข่าย​พลัง​กระบี่​นี้​จึงย่อม​มิอาจ​เทียบ​กับ​ข่าย​พลัง​ที่​หลิ่ว​ฉือ​วาง​เอาไว้​ใน​เรือน​ลอกคราบ​บน​เขา​อวิ๋นเมิ่ง​ได้​ แต่​มัน​ก็​แข็งแกร่ง​เพียงพอ​เช่นกัน​

เมื่อ​ทำ​เรื่อง​เหล่านี้​เสร็จ​ เขา​ก็​นั่งลง​ไป​บน​อาสนะ​ สอง​มือวาง​ลง​บน​หัวเข่า​ มือซ้าย​ค่อยๆ​ คลาย​ออก​ ระหว่าง​นิ้วมือ​ทั้ง​ห้า​มีรอยแตก​เล็ก​ๆ ปรากฏ​ขึ้น​มา ลำแสง​สีทอง​จางๆ หลั่งไหล​ออก​มาจาก​ใน​รอยแตก​ จากนั้น​พยายาม​จะลอย​ออก​ไปนอก​ถ้ำ แต่กลับ​ถูก​ข่าย​พลัง​กระบี่​ขัง​เอาไว้​ ไม่สามารถ​ออก​ไป​ได้​

พลัง​เซียน​นี้​เป็น​พลัง​เซียน​เพียง​หนึ่ง​ใน​พัน​ส่วน​ของ​พลัง​เซียน​ที่อยู่​ใน​ยันต์​เซียน​วัฒนะ​ ด้วย​สภาวะ​ของ​เขา​ใน​ตอนนี้​ หาก​อยาก​จะควบคุม​มัน​ยังคง​เป็นเรื่อง​ที่​ยากลำบาก​ สีหน้า​พลัน​ขาวซีด​ขึ้น​มาทันที​

เขา​รู้​ว่า​ตนเอง​จำเป็นต้อง​เร่งความเร็ว​ขึ้น​ จึงปล่อย​กระแสจิต​ไป​ที่​ศพ​ร่าง​นั้น​

ศพ​ร่าง​นั้น​สั่น​ไหว​ขึ้น​มาทันทีที่​สัมผัส​กับ​กระแสจิต​ของ​เขา​ ราวกับว่า​จะคืนชีพ​ขึ้น​มาอย่างไร​อย่างนั้น​

แต่​ความจริง​แล้​วหา​ได้​เป็น​เช่นนั้น​ไม่ หาก​แต่​เป็น​เพราะ​จิ๋งจิ่ว​ใช้กระแสจิต​ของ​ตนเอง​ใน​การ​โคจร​พลัง​แทน​ศพ​ร่าง​นั้น​ ด้วย​คิด​อยาก​จะบีบ​เอา​ของ​บางสิ่ง​ที่​ถูก​ฝังอยู่​ใน​ส่วนลึก​ของ​หัวใจ​ออกมา​

ใช้เวลา​ไม่นาน​ จุด​แสงเล็ก​ๆ สิบ​กว่า​จุด​ก็​ลอย​ออก​มาจาก​รอย​บาดแผล​บน​ผิว​ของ​ศพ​นั้น​

หาก​มอง​ดูดี​ๆ จะพบ​ว่า​จุด​แสงเหล่านั้น​เปล่งประกาย​สีทอง​จางๆ ยิ่งไปกว่านั้น​ความจริง​แล้ว​พวก​มัน​เป็น​เศษชิ้นส่วน​อะไร​บางอย่าง​ เพียงแต่​เป็น​เพราะ​มีขนาดที่​เล็ก​เป็นอย่างมาก​ จึงทำให้​ดูเหมือน​เป็น​จุด​แสง

จิ๋งจิ่ว​ยก​มือขวา​ขึ้น​มาลูบ​พลัง​เซียน​ที่​ไหล​ออก​มาจาก​ใน​ยันต์​เซียน​วัฒนะ​ให้​แบน​ราบ​ จากนั้น​ถูมัน​ไป​ทั่วๆ​ ใน​อากาศ​ที่อยู่​ตรงหน้า​ กลายเป็น​เหมือน​แผ่น​บาง​ๆ ที่​มีสีทอง​จางๆ แผ่น​หนึ่ง​ จากนั้น​ใช้ข่าย​พลัง​กระบี่​บีบ​อัด​จุด​แสงเหล่านั้น​ลง​ไป​บน​แผ่น​สีทอง​แผ่น​นั้น​ ดู​คล้าย​กับ​ช่างฝีมือ​คน​หนึ่ง​กำลัง​เอา​หิน​หยก​ฝังลง​ไป​บน​แผ่น​ทอง​

เศษชิ้นส่วน​เหล่านั้น​ตกลง​ไป​บน​พลัง​เซียน​ที่​เป็น​ชั้น​บาง​ๆ พวก​มัน​สั่น​ไหว​เล็กน้อย​ก่อน​จะสงบ​ลง​ เรียก​ได้​ว่า​สงบนิ่ง​เสีย​ยิ่งกว่า​ศพ​ร่าง​นั้น​เสีย​อีก​

เมื่อ​เห็นภาพ​นี้​ จิ๋งจิ่ว​ก็​ยิ่ง​มั่นใจ​ใน​การ​คาดเดา​ของ​ตัวเอง​ แต่​เขา​ก็​มิได้​หยุด​ความเคลื่อนไหว​ หาก​แต่​ยังคง​มองดู​พลัง​เซียน​ที่​เป็น​แผ่น​บาง​ๆ แผ่น​นั้น​

แต่ไหนแต่ไร​มาสายตา​ของ​เขา​นั้น​สงบนิ่ง​เป็นอย่างมาก​ ม่านตา​ใสกระจ่าง​ คล้าย​ผิวน้ำ​ที่อยู่​ใน​บ่อน้ำ​ แต่​ในเวลานี้​กลับ​สว่าง​เจิดจ้า​ขึ้น​มา

ไม่รู้​ว่า​เป็น​เพราะ​เศษชิ้นส่วน​และ​พลัง​เซียน​สาย​นั้น​สะท้อน​เข้าไป​ใน​ส่วนลึก​ของ​ม่านตา​หรือว่า​เป็น​เพราะ​ตัว​เขา​กำลัง​ตื่นเต้น​ แต่​ไม่ว่า​จะเป็น​อย่างไร​มัน​ก็​คล้าย​ดวงอาทิตย์​ดวง​หนึ่ง​ที่​จู่ๆ ก็​ลอย​ขึ้น​มาจาก​ใต้​ทะเล​ลึก​

ในอีกแง่หนึ่ง​แล้ว​ ตัว​เขา​คือ​ร่าง​กระบี่​ไร้​ลักษณ์​แต่กำเนิด​ อย่างนั้น​ดวงตา​ของ​เขา​ก็​คือ​เนตร​กระบี่​แต่กำเนิด​

เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​ดวงตา​คู่​นี้​ ไม่มีสิ่งใด​ที่จะ​หลบหนี​ไป​ได้​

ไม่รู้​ว่า​ผ่าน​ไป​นาน​เท่าไร​ จิ๋งจิ่ว​ค่อยๆ​ ปิด​ตา​ลง​ ยก​มือซ้าย​เก็บ​เอา​พลัง​เซียน​สาย​นั้น​กลับมา​ ขณะเดียวกัน​เศษจุด​แสงเหล่านั้น​ก็​กลับ​เข้าไป​ใน​ศพ​ด้วย​เช่นกัน​

พลัง​เซียน​สาย​นั้น​เป็น​เพียง​หนึ่ง​ใน​พัน​ส่วน​ของ​พลัง​เซียน​ใน​ยันต์​เซียน​ แต่​การ​ที่​เขา​ทำ​แบบนี้​มัน​ก็​ยัง​อันตราย​อย่าง​มาก​อยู่​ เพราะ​หลิ่ว​ฉือ​มิได้​อยู่​ข้าง​กาย​ อา​ต้า​เอง​ก็​อยู่​ริม​บึง​น้ำ​

เขา​มิได้​ลืมตา​ขึ้น​ หาก​แต่​เริ่ม​ทำสมาธิ​ จากนั้น​ภายใน​ความมืด​ที่อยู่​ใน​ดวงตา​พลัน​มีดาวตก​จำนวน​นับไม่ถ้วน​ปรากฏ​ขึ้น​มา

นั่น​มิใช่ดาวตก​จริงๆ​ หาก​แต่​เป็น​กระบี่​เซียน​ที่​โบ​น​บิน​

กระบี่​เซียน​นับ​หลาย​หมื่น​เล่ม​ลุกไหม้​ขึ้น​มาท่ามกลาง​หมู่​ดาว​

นี่​คือ​ภาพ​ที่​เขา​เคย​เห็นด้วย​ตา​ตัวเอง​

แล้วก็​เคย​บอกเล่า​ให้​จักรพรรดิ​แห่ง​หมิง​ฟังใน​คุก​สะกด​มาร​

นอกจากนี้​แล้ว​ เขา​ยัง​เคย​เห็น​อะไร​มาอีก​มากมาย​

จากนั้น​เขา​พบ​ว่า​ใน​ร่างกาย​ของ​ตนเอง​มีพลัง​บางอย่าง​ที่​คล้าย​มีคล้าย​ไม่มีคอย​ดึง​ตัวเอง​เอาไว้​อยู่​

ปลาย​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​พลัง​สาย​นั้น​คือ​ความว่างเปล่า​

ความว่างเปล่า​ที่อยู่​ใน​หมู่​ดาว​นั้น​มิใช่ความว่างเปล่า​ที่​แท้จริง​ หาก​แต่​เป็น​โลก​ที่​มองไม่เห็น​ บ้าง​ก็​มหัศจรรย์​เป็น​อย่างยิ่ง​ บ้าง​ก็​ระดับชั้น​ต่ำต้อย​

ใน​โลก​เหล่านั้น​ กระทั่ง​ความเร็ว​ของ​แสงก็​ยัง​เชื่องช้า​อย่าง​มาก​

เขา​หันกลับ​ไป​มอง​ พบ​ว่า​ความว่างเปล่า​แห่ง​นั้น​คือ​สถานที่​ที่​ตัวเอง​จาก​มา นั่น​ก็​คือ​แผ่นดิน​เฉาเทียน​

การ​บรรลุ​เป็น​เซียน​ยังคง​มีปัญหา​

ข่าย​พลัง​หมอก​ควัน​จางหาย​บน​ยอดเขา​เสินม่อ​ไม่สามารถ​ตัดขาด​ความผูกพัน​ทั้งหมด​ที่​มีกับ​โลก​นี้​ได้​

เรียก​ได้​ว่า​พลัง​สาย​นั้น​คือ​กรรม​ หรือ​พูด​อีก​อย่าง​ก็​คือ​ภายใน​ร่างกาย​ของ​เขา​ยัง​มีพลัง​ที่​ไม่สะอาด​หลง​เหลืออยู่​

มีคน​ไม่อยาก​ให้​เขา​จากไป​

เขา​มิได้​สนใจ​ เตรียม​จะสะบั้น​พลัง​สาย​นั้น​ หลอม​ให้​กลายเป็น​ยันต์​เซียน​ส่งกลับ​ไป​ที่​ชิงซาน​ จากนั้น​เดินทาง​ไป​ยังอีก​โลก​อื่น​

เขา​กำลัง​หา​วิธี​ที่จะ​กำจัด​พลัง​ที่​ไม่สะอาด​ใน​ระหว่าง​การ​เดินทาง​ ขณะเดียวกัน​ก็​หวัง​จะได้​เห็น​ทิวทัศน์​ที่​มากขึ้น​

การ​จะสะบั้น​ใจตัวเอง​เป็นเรื่อง​ยาก​ ดังนั้น​เขา​จึงใช้กระบี่​ไร้​อัตตา​

กาย​ใจไม่แบ่งแยก​

ใน​เวลา​เดียว​กับ​ที่​กระบี่​ฟัน​ลงมา​ การ​ลอบ​โจมตี​ก็​มาถึงพร้อมกัน​

กระบี่​บิน​นับ​หมื่น​เล่ม​ที่อยู่​ใน​หมู่​ดาว​ที่อยู่​ไกลโพ้น​กลายเป็น​เปลวเพลิง​ที่​งดงาม​ใน​ดวงตา​ของ​เขา​

……

……

จิ๋งจิ่ว​ลืมตา​ขึ้น​มา นิ่งเงียบ​ไป​ครู่​

พลัง​เซียน​ที่อยู่​ใน​ยันต์​เซียน​วัฒนะ​และ​เศษพลัง​เซียน​ที่​หลง​เหลืออยู่​ใน​ศพ​คือ​พลัง​แบบ​เดียวกัน​

เช่นนี้​ก็​สามารถ​มั่นใจ​ได้​แล้ว​ว่า​ผู้​ที่​ลอบ​โจมตี​เขา​ก็​คือ​เซียน​ไป๋​เริ่น​แห่ง​สำนัก​จงโจว​ หรือ​ก็​คือ​ผู้​ที่​โลก​แห่ง​การ​บำเพ็ญพรต​แห่ง​แผ่นดิน​เฉาเทียน​ใน​ปัจจุบัน​เรียก​ว่า​บรรพ​จารย์​ไป๋​

เขา​ลุกขึ้น​ยืน​ มองดู​คน​ที่อยู่​บน​เตียง​หิน​พลาง​กล่าว​อย่าง​เรียบ​เฉย​ว่า​ “เรียก​นาง​ว่า​บรรพ​จารย์​ออกจะ​ดู​พิกล​อยู่​นะ​”

ใน​อดีต​นักพรต​ไท่​ผิง​ไป​เรียน​วิธีทำ​หม้อไฟ​มาจาก​อี้​โจว​ ส่วนตัว​เขา​กิน​แล้ว​แต่กลับ​ไม่ยอม​เรียนรู้​ว่า​ทำ​อย่างไร​ เพียงแค่​เรียน​ภาษาอี้​โจว​มาเล็กน้อย​เท่านั้น​

คิดไม่ถึง​ว่า​ในที่สุด​วันนี้​จะได้​ใช้

……

……

ใน​หมู่บ้าน​ยังคง​มีหิมะ​ตก​ลงมา​ เพียงแต่​ยัง​มิได้​ทับถม​เป็นกอง​ เด็ก​ๆ ใน​หมู่บ้าน​ก็​มิได้​ชอบ​เล่น​หิมะ​เหมือน​เด็ก​ที่อยู่​ใน​เมือง​ ดังนั้น​ริม​บ่อน้ำ​จึงไม่มีคน​

เจ้าล่า​เยวี่ย​กอด​แมว​ขาว​ไว้​แน่น​ ยืน​อยู่​ใน​พายุ​หิมะ​มองดู​ถนน​ที่อยู่​ตรง​ปาก​ทางเข้า​หมู่บ้าน​เส้น​นั้น​ ไม่แม้แต่​จะกะพริบตา​

จนกระทั่ง​ร่าง​ของ​จิ๋งจิ่ว​ปราก​ฎขึ้น​ ร่างกาย​ที่​แข็ง​เกร็ง​ของ​นาง​ถึงผ่อนคลาย​ลง​ แมว​เขา​เอง​ก็​รู้สึก​ตัวเบา​ขึ้น​เล็กน้อย​

จิ๋งจิ่ว​เดิน​เข้า​มาหา​นาง​พลาง​กล่าวว่า​ “ไป​”

เจ้าล่า​เยวี่ย​อยาก​จะถามว่า​เขา​ได้​เจอ​เพื่อน​คน​นั้น​หรือเปล่า​ แต่กลับ​ไม่กล้า​ถามออก​ไป​ เมื่อ​เห็น​มือซ้าย​ของ​เขา​ยังคง​กำ​แน่น​อยู่​ นาง​จึงถามหยั่งเชิง​ว่า​ “ยัง​จะไป​วัด​กั่วเฉิง​หรือเปล่า​?”

จิ๋งจิ่ว​กล่าวว่า​ “ข้า​บอก​แล้ว​ว่า​จะไป​ให้​ไป​เพื่อน​ช่วย​”

เมื่อ​มาถึงเมือง​อ​วิ๋น​จี๋อีกครั้ง​ กระบี่​เหล็ก​ก็​แหวก​อากาศ​พุ่ง​ออก​ไป​ ไม่นาน​ก็​เข้าไป​ยัง​มณฑล​หนาน​เห​อ​ จากนั้น​บิน​จาก​เมือง​เฉาหนาน​เลียบ​แม่น้ำ​จั๋ว​ไป​ทาง​ตะวันออก​ มุ่งหน้า​ไป​ยัง​มั่ว​ชิว​

ความเร็ว​ของ​กระบี่​เหล็ก​นั้น​เร็ว​เป็นอย่างมาก​ เรียก​ได้​ว่า​เร็ว​จน​ไม่อาจ​จินตนาการ​ได้​

มรรคาสู่สวรรค์

มรรคาสู่สวรรค์

Score 10
Status: Completed

ข้าคือกระบี่

พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าวไม่ยอมเดิน

พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าวไม่อยากเดิน

พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าว? ไม่เดิน!!!

——————-

ผู้เป็นนายคือบุรุษหนุ่มลึกลับผู้มาพร้อมกับใบหน้าที่หล่อเหลาและใบหูที่กางดูน่ารัก

ผู้เป็นบ่าวคือเด็กชายใสซื่อผู้เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด

หนึ่งนายหนึ่งบ่าวเดินทางมายังสำนักชิงซานซึ่งเป็นสำนักบำเพ็ญพรตอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน เพื่อเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร

ทว่าในระหว่างที่อยู่ในสำนัก ผู้เป็นนายกลับเอาแต่นอน ในสายตาคนอื่นเขาคือคนที่เกียจคร้านอย่างไม่มีใครเทียบได้

ส่วนผู้เป็นบ่าวกลับขยันฝึกฝนจนบรรลุสภาวะขั้นต้นในเวลาอันสั้น

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ

สาเหตุที่ผู้เป็นบ่าวสามารถบรรลุสภาวะได้อย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเคล็ดการหายใจที่ผู้เป็นนายเคยสั่งสอนให้…

บุรุษหนุ่มรูปงามผู้นี้คือใครกันแน่ ไฉนจึงเอาแต่นอนเกียจคร้านทั้งวันเช่นนี้?!

Options

not work with dark mode
Reset