ชายาหยุดเย้าข้าเสียทีเถิด 299

ตอนที่ 299

ไทเฮาพระราชทานยา

“หม่อมฉันไม่มีบุญวาสนาเองเพคะ”

 

 

หลิงอวี้จื้อแสดงออกอย่างเคารพยิ่ง ที่นี่คือวังฉางเล่อ เซียวเหยี่ยนก็ไม่อยู่ เธอต้องเก็บดาบไว้ในฝักก่อน มิเช่นนั้นคนที่เสียเปรียบก็คือเธอ

 

 

“เมื่อก่อนอยู่ต่อหน้าเรา เจ้ามีเรื่องพูดมากมาย ตอนนี้ไยถึงระมัดระวังขนาดนี้ เมื่อก่อนเป็นอย่างไรก็จงเป็นอย่างนั้นเถอะ เราไม่มีเจตนาอื่น อวี้จื้อ เจ้าจะแต่งงานแล้ว เรามีของขวัญอย่างหนึ่งมอบให้เจ้า จื่ออี เจ้ายกของขวัญมาสิ”

 

 

“เพคะ ไทเฮา”

 

 

จื่ออีตอบรับครั้งหนึ่งก็ลุกขึ้นไปหยิบของขวัญ หลิงอวี้จื้อนั่งบนเก้าอี้อย่างค่อนข้างไม่สบายใจ จากลางสังหรณ์ ของขวัญนั้นย่อมไม่ใช่ของดีอะไรแน่นอน

 

 

รอสักครู่ จื่ออีก็อุ้ม**บไม้สีแดงเข้มเข้ามา **บไม้ใบไม่ใหญ่ ข้างในก็คงไม่ใช่ของชิ้นใหญ่อะไร จื่ออีเดินมาตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ ยื่น**บไม้ให้หลิงอวี้จื้ออย่างเคารพ

 

 

“อวี้จื้อ เปิดดูสิว่าชอบหรือไม่”

 

 

หลิงอวี้จื้อได้แต่รับ**บไม้มา เธอเปิด**บไม้อย่างระมัดระวัง

 

 

อารมณ์เธอสับสนตลอดทั้งกระบวนการ กลัวว่าพอเปิดออกมาแล้วจะเห็นของอะไรที่ไม่สะอาด เธอยังเสียมารยาทไม่ได้ มู่หรงกวานเย่ว์ไม่มีทางให้ของขวัญเธอโดยไม่มีที่มาที่ไป ต้องมีจุดประสงค์แน่นอน มิเช่นนั้นคงไม่มีทางเรียกเธอเข้าเฝ้าด้วยซ้ำ

 

 

รอจนเธอเห็นของข้างใน**บไม้จนชัดเจนก็ตกใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไรดี แม่เจ้า มู่หรงกวานเย่ว์โรคจิตเกินไปแล้วไหม!

 

 

นึกไม่ถึงว่าจะมอบยาเม็ดสีดำให้เธอหนึ่งเม็ด ใครจะไปรู้ว่ามันคือของบ้าบออะไร เธอไม่กล้ากินแน่นอน ดูจากเจตนาของมู่หรงกวานเย่ว์แล้ว เกรงว่าจะบังคับให้เธอกินลงไปตอนนี้เลย

 

 

“เราได้ยินว่าเมื่อคืนเจ้าเจอเรื่องทำให้เสียขวัญ นี่เป็นยาบำรุง ให้เจ้าไปบำรุงร่างกาย อวี้จื้อ ไม่นานเจ้าก็จะแต่งงานแล้ว ต้องดูแลร่างกายให้ดี”

 

 

หลิงอวี้จื้อปิด**บไม้ ตอบกลับอย่างเคารพ

 

 

“หม่อมฉันสุขภาพดีมากเพคะ ระยะนี้กินยาบำรุงไปมากโขแล้ว ท่านหมอบอกว่าหม่อมฉันไม่ควรบำรุงเพิ่มอีก ยานี้หม่อมฉันจะเอากลับไป ผ่านไปสักระยะหนึ่งค่อยใช้เพคะ”

 

 

“อวี้จื้อ เจ้าอายุสิบเจ็ดปีแล้ว แต่หน้าตาราวกับเด็ก บำรุงเอาไว้ถึงจะดี คนอื่นจะได้ไม่ยิ้มเยาะเซียวเหยี่ยน กินเสียเถิด!”

 

 

หลิงอวี้จื้อไม่ขยับ มู่หรงกวานเย่ว์หน้าเครียด

 

 

“อวี้จื้อ เจ้ากลัวว่ายาบำรุงนี้จะมีปัญหาหรือ”

 

 

“หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้นเลยเพคะ”

 

 

หลิงอวี้จื้อแอบสาปแช่งด่าทอมู่หรงกวานเย่ว์ในใจ กลัวเสียที่ไหน มันมีปัญหาตั้งแต่แรกแล้ว นึกไม่ถึงว่ามู่หรงกวานเย่ว์จะใช้เหตุผลที่ฟังดูดีเช่นนี้มาจัดการเธอ ตอนแรกยังนึกว่ามู่หรงกวานเย่ว์ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ดูท่าแล้วตนเองไม่ได้เข้าใจมู่หรงกวานเย่ว์เลย

 

 

คราวนี้ขี่หลังเสือไปแล้วลงยากนัก ยานี้กินไม่ได้เด็ดขาด แต่มีคนตั้งมากมายจ้องมองอยู่ จะโกงก็ทำไม่ไหว มั่วชิงเองก็อยู่ข้างนอก

 

 

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดยังไม่กิน เราต้องเห็นเจ้ากินถึงจะวางใจ นี่เป็นน้ำใจจากเรา เจ้าอย่าทำให้เราผิดหวัง”

 

 

ดีกับผีสิ หลิงอวี้จื้อตอกกลับในใจ

 

 

เธอเปิด**บไม้ ทำหน้าลำบากใจพูดว่า

 

 

“ในเมื่อเป็นน้ำใจงดงามของไทเฮา หม่อมฉันย่อมปฏิเสธมิได้ เพียงแต่ยาเม็ดนี้ใหญ่เกินไปแล้วเพคะ รบกวนป้าจื่ออีรินน้ำให้ข้าสักถ้วย”

 

 

จื่ออีให้คนใช้ข้างๆ ไปรินน้ำทันที หลิงอวี้จื้อหยิบเม็ดยาสีดำออกมา

 

 

ยาเม็ดนี้ใหญ่จริง ใหญ่พอๆ กับเล็บหัวแม่มือ เพิ่งหยิบออกมาก็ได้กลิ่นสมุนไพรเข้มข้น สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่ เธอมั่นใจว่ายานี้กินแล้วคงไม่ถึงตาย แต่ร่างกายจะมีปัญหาอะไรไหมนั้นไม่แน่ใจ

 

 

ตอนแรกเธอคิดจะบีบยาเม็ดนั้นให้แตก แต่พอลองกำในมือดูแล้ว นึกไม่ถึงว่ายาเม็ดนี้แข็งราวกับหิน บีบไม่แตกเลยแม้แต่น้อย คราวนี้กระอักกระอ่วนใจจริงๆ แล้ว

ชายาหยุดเย้าข้าเสียทีเถิด

ชายาหยุดเย้าข้าเสียทีเถิด

Score 10
Status: Completed

ตอนที่ 1 – 320 อ่านนิยาย

(อ่านตอนต่อไปด้านล่าง)


ชีวิตในชาติก่อนต้องจบลงอย่างน่าอนาถเพียงเพราะตกบันไดก็โชคร้ายมากพอแล้ว วิญญาณดาราสาวพราวเสน่ห์อย่างเธอยังต้องมาติดอยู่ในร่างหลิงอวี้จื้อ คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีผู้ใสซื่อทว่าโง่เขลาที่พ่อไม่แลแม่ไม่รัก ถูกวางยาพิษร้ายเตรียมนับถอยหลังรอวันตาย มิหนำซ้ำยังมีคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาพ่วงมาให้เป็นพันธะอีก

แต่นับว่าสวรรค์ยังเมตตา บันดาลให้เธอได้พบกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการรูปงามนามเซียวเหยี่ยน ที่กล่าวกันว่าเป็นผู้กุมอำนาจตัวจริงเหนือฮ่องเต้น้อยแห่งแคว้นเว่ยตะวันออก เธอจึงต้องงัดลูกไม้สารพัดมาใช้ หวังจะให้เขาเป็นสะพานทำให้ตนกลับสู่ฐานะ ‘คนปกติ’ ทว่าเรื่องราวไหนเลยจะง่ายดายปานนั้น เพราะข่าวลือที่ว่าเหตุที่เขาครองตัวโสดเพราะนิยมไม้ป่าเดียวกันนี่สิ! เช่นนั้นแล้วแผนหว่านเสน่ห์ของเธอจะสั่นคลอนหัวใจเขาได้บ้างหรือไม่หนอ

Options

not work with dark mode
Reset